De geboorte van Loïse

Manon werd 11 dagen voor haar uitgerekende datum geboren. Ik was toen nog aan het werk en echt heel moe, dus dat zou ik bij Loïse beter aanpakken: “Ze gaan mij niet liggen hebben, ik stop 3 weken op voorhand met werken!” 💭 Zo kon ik nog een tijdje rust nemen en genieten. Op 37 weken en 3 dagen (dus iets minder dan 3 weken te vroeg) werd Loïse geboren…

Ik was net mijn 3de dag in verlof en was een hele dag met mama op stap geweest in Gent, toen ik ’s avonds rond 23:30u wat buikpijn kreeg. Google vertelde me bij het zoeken naar “37 weken zwanger en buikpijn” dat ik ofwel een warmwaterkruik kon gebruiken ofwel een warm bad kon nemen om de ongemakkelijke buikpijn aan te pakken en beter te kunnen slapen. Een warmwaterkruik heb ik niet, dus liet ik een bad vollopen om 00u ’s nachts. Zo zat ik een uurtje in bad, toen ik me begon af te vragen of dit misschien toch geen weeën waren… Maar ik troostte mezelf met de gedachte dat ik al eens bevallen was, en het dus wel zou weten wanneer het écht weeën waren. Ik had vaagweg 4 weeën gehad (als het al weeën waren) het afgelopen uur, dus als de bevalling al begonnen zou zijn, dan had ik nog uuuuren te gaan.

Ik riep Pieter rond 01:15u en hij raadde aan om toch maar op controle te gaan in het ziekenhuis. Je wist maar nooit… Om 01:30u ’s nachts belden we mijn mama uit haar bed om bij Manon te blijven. Pieter en ik vertrokken met mijn valiesje richting ziekenhuis, waar we toekwamen rond 02:00u. Ik voelde me wel een beetje belachelijk omdat ik écht niet voor een klein buikpijntje naar het ziekenhuis wilde gaan… Ik meldde me aan bij de balie van het spoed en vertelde dat ik “wat buikpijn had”, 37 weken zwanger was, en dat we dit graag wilden laten controleren, maar dat het nog te vroeg was, dus dat het ook niets kon zijn hoor… Net op dat moment krijg ik een hevige wee, en zak ik door mijn knieën op de grond om de pijn van de wee zo goed mogelijk te kunnen opvangen. “Mevrouw, ik denk toch dat de bevalling begonnen is hoor…” Zei de dame achter de balie nogal nonchalant tegen mij. 🤭

Aangekomen in de verloskamer werd ik vriendelijk ontvangen door de vroedvrouw, die me even ging onderzoeken en mij een half uurtje aan de monitor zou leggen om te kijken of de weeën al hevig genoeg waren en of de bevalling nu al gestart was of niet. Ik vroeg haar of ze alles voor een epidurale verdoving al in gereedheid kon brengen, want dat het bij de vorige bevalling nogal op het nippertje was en dat ik echt niet zou bevallen zonder epidurale. Geen probleem; de nodige papieren werden ondertekend en ik ging met 2cm ontsluiting een half uurtje aan de monitor.

Rond 02:40u kwam de vroedvrouw nog eens kijken of ik al wat gevorderd was, en bleek dat ik op een half uurtje tijd van 2cm naar 7cm ontsluiting gegaan was… Ging dat even vlotjes. 🙃 Wanneer kon ik die epidurale dan krijgen? Nu graag…!🙏🏻 “Oei mevrouw, een epidurale dat zal niet meer lukken, de anesthesist gaat hier nooit op tijd geraken. Ik verwittig nú de gynaecoloog van wacht, maar die moet nog van thuis komen, dus hopelijk is hij hier snel genoeg.” WAT?!?! 😧 Gevoelens van paniek en wanhoop namen mij in hun greep. Hoe is dat nu toch mogelijk? Ik vraag op tijd naar een epidurale, hoe kan het dat dit nu niet meer lukt? “Heb je dan iets anders tegen de pijn, alsjeblieft, mevrouw de vroedvrouw?” “Lachgas?” Vroeg de vroedvrouw. “I don’t care, geef mij iets tegen de pijn, ik probeer alles!!” Ok, 1 keer dat lachgas ingeademd en ik was mijn ademritme kwijt, dus laat ook maar, ik doe het wel zonder. Ik ben niet de enige die zonder epidurale bevalt, er zijn nog miljoenen andere vrouwen die dat ook al gedaan hebben. You can do this, Anneleen (hoop ik toch 😩😩).

10 minuutjes later… 02:50u – “MEVROUW, U HEEFT ZO GOED ALS 10 CM ONTSLUITING, IK HAAL SNEL NOG EEN VROEDVROUW EN KOM TERUG! BLIJF RUSTIG!”

… 🤔😧

02:52u – “Mevrouw, we hebben geen tijd gehad om het bed klaar te zetten voor de bevalling, dus we nemen elk een been vast en gaan je helpen. De gynaecoloog is er nog niet, dus je gaat heel goed luisteren naar wat wij zeggen!”

… ik knik en denk “ok dan” (lichte paniek: er gaat een baby uit mij komen zonder verdoving 😰😖).

03:10 – Een 2 à 3-tal keer persen later… “Hoe heet jullie meisje?” Vragen de lieve vroedvrouwen. “Oh my god, is die al geboren? Dat is toch te vroeg? Is alles ok met haar? Is alles in orde met ons dochtertje? …” “Jahoor, maak je geen zorgen, 2,755 kilo en 48 cm. Hoe heet jullie meisje nu?” “Loïse…” 😍👼🏼

Na deze toch wel hele vlotte bevalling waren zowel Pieter als ik helemaal onder de indruk van hoe vlot en snel alles verlopen is, en dat we nu al ons meisje in onze armen hadden… Pieter moest hier écht van bekomen; toen we eenmaal op onze kamer lagen, lag meneer binnen de 5 minuten in slaap. 🙄😴

Hoe ging jullie bevalling?

♡ Anneleen