Geboorte Manon

Manon was uitgerekend om op 6 december 2015 geboren te worden. Ze verraste mama en papa door 11 dagen vroeger, op 25 november 2015 al te willen geboren worden. Bijna alles was klaar, we zaten alleen maar middenin de verbouwing van ons dak… 🙄

Rond 05:30u op een woensdagochtend kreeg ik weeën. Buikpijn dacht ik, geen weeën. Ik moest nog 3 dagen gaan werken, waar ik enorm tegen opzag. Na een half uurtje realiseerde ik me dat dit waarschijnlijk toch weeën waren en de bevalling dus gestart was. Ik zei tegen Pieter dat ik dacht dat het begonnen was, en we begonnen zoals de kinesist het ons verteld had, de tijd tussen de weeën te timen.

Oei, toch maar 5 à 6 minuten tussen elke wee… Misschien toch maar alles in de auto laden en naar het ziekenhuis gaan voor de zekerheid. Het was 07u ’s ochtends en ik dacht “Oh nee, dan kunnen de mannen van het dak niet binnen als wij er niet zijn!” Pieter zei kordaat dat ik me daar niets van moest aantrekken en dat ik in de auto moest stappen. De planner in mezelf kreeg een lichte paniek-aanval: hoe gingen die mannen in godsnaam kunnen werken aan ons dak…?

07:15u kwamen we aan in het ziekenhuis, en werden begeleid naar de laatste vrije verloskamer. “Even kijken of u al ver genoeg bent, mevrouw, en zien of u misschien nog even terug naar huis kan.” “… 🧐🧐🧐 euh wat?” Ik bleek 5cm ontsluiting te hebben, dus ik mocht blijven.

07:45u – Telefoon van de mannen van het dak… (told ya 🙄) “Wij kunnen niet binnen, mijnheer, er is niemand thuis.” “Ah neen, mijn vrouw is aan het bevallen…” Pieter heeft daarop mijn moeder uit haar bed gebeld om te vragen of ze onze huissleutel kon komen ophalen in het ziekenhuis en aan de mannen van het dak kon bezorgen. Ik denk dat mama plots niet snel genoeg uit haar bed kon zijn: excitement ten top! Daarop verwittigde ze mijn zus, mijn vader, mijn tante,… 🤷🏼‍♀️ iedereen blies zijn plannen af om hopelijk in de namiddag/avond op bezoek te kunnen komen.

10:00 – Het was altijd mijn plan om mét epidurale te bevallen. Ik ben een watje, erg kleinzerig. No doubt dat ik een epidurale zou vragen. Wacht even, misschien moest ik dit wel even doen dan: “mevrouw de vroedvrouw, ik zou graag een epidurale krijgen, moet ik dat nu al zeggen?” “Oei, mevrouw, u heeft al 6cm ontsluiting, ik weet niet of dat nog gaat lukken, maar ik zal de anesthesist bellen.” (JA BEL HEM SNEL, WANT IK DOE DIT NIET ZONDER EPIDURALE!)

11:00 – Ik hou het bijna niet meer vol. Als die man met zijn epidurale er niet snel is, dan weet ik niet wat er gebeurt, maar dan komt het niet goed… Pieter kan ook niets goed meer doen. Hij zegt tegen mij “sssst” wanneer ik vloek bij alweer een hevige wee. “Excuse me?! Gij gaat mij niet sssssjt’en. Gij weet niet hoeveel pijn dit doet!” Ik vloek nog wat voort bij elke wee die komt en excuseer me tussen de weeën door telkens weer bij de vroedvrouwen voor mijn gevloek. Ze stellen me gerust en zijn al blij dat ik hen niet de huid vol scheld. (Oef, ocharme, die moeten soms nogal wat meemaken als ze mij nog niet erg vinden.)

11:30 – De man met de epidurale is gearriveerd. Na enkele misplaatste mopjes zegt hij dat het echt op het randje is (7cm ontsluiting), en dat hij de epidurale enkel en alleen steekt als ik perfect stil kan zitten. No worries: ik zal wel stilzitten ☝🏻. Ik voel een klein prikje en hoor de vroedvrouwen zeggen “Oei, gaat het, meneer?”. Meneer?! Are you kidding me?! Wie is er hier aan het bevallen, meneer of ik? De vroedvrouwen zeggen tegen Pieter dat hij in de ligstoel moet gaan liggen en een beetje cola moet drinken. Pieter zag de (grote) naald van de epidurale en kreeg het even moeilijk…

12:30 – De weeën zijn draaglijk met de epidurale en de vroedvrouw zegt dat ik ondertussen 10cm ontsluiting heb en mag beginnen persen.

13:01 – Een huilend, klein baby’tje wordt geboren en ik word overladen met de zotste emoties waarvan ik nog niet wist dat ze bestonden. Ik had zonet een mini-mensje op de wereld gezet. Wat was ik fier! Pieter en ik lieten een traantje van geluk, opluchting en zoveel liefde. “Hoe noemt jullie meisje, mevrouw en mijnheer?” “MANON.” ♡